مدال افتخار: فرانتلاین – یک کلاسیک جاودانه در سبک شوتر جنگ جهانی دوم
تصور کنید سال ۲۰۰۲ است. پلیاستیشن ۲ در اوج محبوبیت قرار دارد و ناگهان الکترونیک آرتز (EA) بازیای منتشر میکند که دل میلیونها نفر را میبرد: Medal of Honor: Frontline. ساختهٔ استودیوی EA Los Angeles به کارگردانی «برت کلوز»، این بازی یک شوتر اولشخص (FPS) بود که بازیکن را در نقش ستوان «جیمی پترسون» قرار میداد؛ مأموری از سازمان OSS که باید در دل جبهههای جنگ جهانی دوم، از ساحل نورماندی گرفته تا پایگاههای مخفی نازیها، نفوذ و عملیات انجام دهد. حضور بازیگر کهنهکار «دابلیو. مورگان شپرد» در نقش سرهنگ «استنلی هارگروو» هم بر جذابیت سینمایی بازی افزود.
موسیقی سینمایی مایکل جاکینو
همانطور که یک فیلم هالیوودی به موسیقی باشکوه نیاز دارد، Frontline هم با موسیقی دراماتیک ساختهٔ «مایکل جاکینو» جان گرفت. جاکینو که بعدها برندهٔ اسکار برای Up شد، در سال ۲۰۰۱ موسیقی این بازی را با همکاری ارکستر ۸۰ نفره و گروه کر کامل در سیاتل ضبط کرد. نتیجه چیزی بود میان جان ویلیامز و حماسههای سینمایی؛ موسیقیای که حس غرور و اضطراب جنگ را به بهترین شکل منتقل میکرد. جالب است بدانید جاکینو بعدها برای بازیهای اولیهٔ Call of Duty هم موسیقی ساخت، و همین پلی میان دو فرنچایز مشهور ایجاد کرد.
فروش و موفقیت مالی
موفقیت Frontline فقط هنری نبود، تجاری هم بود. تا سال ۲۰۰۶، نسخهٔ پلیاستیشن ۲ این بازی در آمریکا حدود ۲.۵ میلیون نسخه فروخت و نزدیک به ۹۵ میلیون دلار درآمد داشت. این بازی در همان بازهٔ زمانی جزو ۱۰ بازی پرفروش کنسولی در آمریکای شمالی شد. در اروپا هم موفقیت کمنظیری داشت: جایزهٔ «دابل پلاتینیوم» در بریتانیا (بیش از ۶۰۰ هزار نسخه) و «طلایی» در آلمان (بیش از ۱۰۰ هزار نسخه) نشان داد که Frontline در سطح جهانی محبوب بود.
میراث در فرنچایز مدال افتخار
Frontline نخستین بازی این سری بود که بدون دخالت مستقیم استیون اسپیلبرگ ساخته شد، اما همچنان نگاه سینمایی او را حفظ کرد. این بازی تغییر مهمی در لحن سری ایجاد کرد؛ از مأموریتهای مخفیانه و آهستهٔ نسخههای اول به سمت نبردهای پرهیجان و حماسی رفت. همین تغییر به موفقیت مالی و محبوبیت بیشتر منجر شد.
جالب است بدانید بسیاری از توسعهدهندگان مدال افتخار بعدها استودیوی «Infinity Ward» را تأسیس کردند و Call of Duty را ساختند. در واقع، Frontline و Allied Assault الهامبخش مستقیم تولد سری کال آو دیوتی بودند.
نکات جالب از دنیای مدال افتخار
در ابتدا جامعهٔ «مدال افتخار کنگره» نسبت به ساخت بازی مردد بود و نگران بودند که بیاحترامی به قهرمانان واقعی جنگ باشد. اما نتیجه آنقدر جدی و وفادار به تاریخ از آب درآمد که همه را قانع کرد.
«کاپیتان دیل دای»، مشاور نظامی فیلم نجات سرباز رایان، در طراحی واقعیتر مراحل نقش داشت.
موسیقی و افکتهای صوتی برخی نسخهها در بازیهای دیگر همین فرنچایز بازاستفاده شدند.
محبوبیت بازی آنقدر زیاد بود که در سال ۲۰۱۰ نسخهٔ HD آن بهعنوان بونس همراه با نسخهٔ پلیاستیشن ۳ بازی Medal of Honor عرضه شد.
تجربهٔ بازی: از ساحل نورماندی تا مأموریتهای مخفی
بخش افتتاحیهٔ Frontline یکی از ماندگارترین صحنهها در تاریخ بازیهای ویدئویی است: حملهٔ D-Day در ساحل نورماندی. بازیکن در نقش ستوان پترسون از قایق هِیگینز به درون موجها میپرد و در میان گلولهها به سمت سنگرهای نازی پیشروی میکند. پس از آن مأموریتها متنوعتر میشوند: خرابکاری در زیردریاییهای آلمانی، نفوذ به پایگاههای تحقیقاتی، و نبردهای پرتنش در قلب اروپا. همین تنوع میان اکشن تمامعیار و لحظات مخفیکاری، تجربهای پرهیجان و سینمایی خلق کرده است.
مقایسه با Call of Duty و Battlefield
اگر بخواهیم Frontline را در کنار رقبایش قرار دهیم:
مدال افتخار همیشه بر تاریخ و اصالت اسلحهها و مأموریتهای واقعی تأکید داشت.
کال آو دیوتی از همان ابتدا به سمت اکشن سینماییتر رفت و بعدها با پرداختن به جنگهای مدرن، بازار را در اختیار گرفت.
بتلفیلد از همان سال ۲۰۰۲ راهی متفاوت انتخاب کرد: نبردهای عظیم چندنفره با تانک، هواپیما و ۶۴ بازیکن در یک میدان.
در واقع، Medal of Honor ژانر شوتر جنگ جهانی را بنیان گذاشت، Call of Duty آن را به بلاکباستر چندنفره تبدیل کرد، و Battlefield نوآوری را با میدانهای جنگ وسیع و وسایل نقلیه به اوج رساند.
جمعبندی
امروز، وقتی از Frontline صحبت میکنیم، درواقع از بخشی از تاریخ صنعت بازی یاد میکنیم. ترکیبی از اصالت تاریخی، موسیقی حماسی، مأموریتهای سینمایی و موفقیت مالی باعث شد این بازی به یکی از درخشانترین لحظات فرنچایز Medal of Honor تبدیل شود. برای بسیاری از گیمرها، خاطرهٔ شلیک نخستین گلوله در ساحل نورماندی یا شنیدن موسیقی پرشور جاکینو، هنوز هم زنده و فراموشنشدنی است.
